قرار است در روزهای آینده مسابقات اسکیت در سطح کشوری به میزبانی شهرمان جهرم برگزار شود،
در این فرصت استثنایی قرار است آبرو داری کنیم یا آبرو ریزی؟
البته با تعلل در راه اندازی پیست اسکیت در یکی از ورزشگاهها، گزینه اول محتمل به نظر نمی رسد... تعطیلی ورزشگاه ها(مثل سالن ورزشی هلال احمر که با بلا استفاده گذاشتن سرمایه ملی که هیچ توجیه عقلی و انسانی و وجدانی ندارد)، کم لطفی در امر ورزش(حمایت نکردن از افرادی که برای پیشرفت ورزش می کوشند که نمونه آن در جشنواره ی رمضان در بوستان چمران شاهد بودیم).
کسانی که از تمرین دوچرخه سواران و اسکیت بازان در سطح شهر به تنگ اومدن و وجدان درد گرفتن آیا از تعطیلی ورزشگاهها و سرخورده نمودن ورزشکاران هم وجدان درد می گیرند؟؟؟ آیا این عدالت است یا خیانت که ورزشگاهی با میلیون ها تومان هزینه از بیت المال به هر دلیل تعطیل شود؟ و آیا برای عده ای محدود بایستی اینه همه سرمایه خاک بخورد تا عده ای از ما بهتران به خواسته های دنیوی خود برسند؟ آیا اینها از عذاب الهی و قیامت بی خبرند؟ موقعی که این ورزشگاه ساخته می شد نبایستی به تمام زوایای آن توجه می شد و حالا که اشتباهی صورت گرفته آیا بهتر نیست به جای محروم کردن بسیاری از شهروندان علاقه مند به ورزش و سلامتی، از این مکان برای ورزشهایی مانند ورزشهای بانوان و کودکان استفاده شود البته اگر این شایعه که افرادی به خاطر مزاحمت ها و سرو صدا خواستار تعطیلی این ورزشگاه شده اند(که این هم توجیهی عقلانی نیست) مگر، کاسه ای زیر نیم کاسه باشد که آنهم "الله اعلم".
آیا آنهایی که برای آسفالت یک پیست اسکیت از هیئت اسکیت پول می خواهند حاضرند امتیازات و افتخارات برگزاری و آبرو داری را هم به این هیئت بدهند یا همه افتخارات را برای خود می خواهند مصادره کنند و فقط مشکلات را برای ورزشکاران بوجود آورند؟
چرا شادی و ورزش و سلامتی برای عده ای قابل تحمل نیست؟ چرا به جای هدفمند کردن و تجهیز مراکز مخصوص، کوته نظرانه به تهدید و تحدید می پردازیم؟ آیا ساخت مکان هایی برای بخش های مختلف بهتر از انگ زدن و بدنام کردن افراد نیست؟ آیا واقعا این ایراد گرفتن ها با در نظر گرفت حق و عدالت و رضایت خداوند است یا نگرانی از استقبال افراد از این مراسم، یا خدای ناخواسته هدف کارشکنی برای رسیدن و یا تحکیم پست و مقام است؟
متاسفانه برخی مواقع به نظر میاد اعتیاد ارزشمند تر از ورزش و شادی است و برای برخی اعتیاد انسان ها قابل قبول تر است تا شاد بودن و سلامت آنها...
که اگر اینگونه باشد جای بسی تاسف و شرمساری است.
ادامه دارد...
+
نوشته شده
توسط باربد در شنبه چهاردهم شهریور 1388 و ساعت 12:5 |