تنها شهيد زن جهرم
سفر با كوله بارى پرازعشق
زن هر جا كه باشد هر وقت كه باشد بايد حجاب خود را حفظ كند. اين را معصومه زارعيان بارها وقتى در تظاهرات شركت كرده بود، مى گفت.
معصومه در ۱۴ تير سال ۱۳۳۹ در جهرم متولد شد. خانواده او فقير ولى مذهبى بودند. معصومه از همان كودكى با اعتقادات مذهبى بزرگ مى شد. در حاليكه هنوز در سن نوجوانى بود، با امام خمينى (ره) آشنا شد.
او بارها در تظاهرات و راهپيمايى ها عليه رژيم شاهنشاهى شركت كرده بود. ۱۱ فروردين سال ۱۳۵۷ در حاليكه تظاهرات خونبار مردم تبريز جرقه تظاهرات در ديگر شهرها را ايجاد كرده بود و مردم جهرم در حمايت از كشته شدگان و شهداى تبريز به خيابانها ريخته بودند، «معصومه» براى حمايت از خون مظلومان در حاليكه تنها ۱۸ سال داشت به خيابان آمد و با مشت هاى گره كرده عليه طاغوت نداى آزادى سر داد.
هرلحظه بر خيل شركت كنندگان در خيابان سعدى افزوده مى شد.عده زيادى از نيروهاى نظامى كه به دستور شاه براى متفرق كردن شركت كنندگان در تظاهرات در برابر آنان صف كشيده بودند، به دستور فرمانده ناگهان اسلحه ها را روبروى مردم گرفته و اقدام به شليك و تيراندازى كردند.
معصومه كه در صف جلوى شركت كنندگان بود، بدون اينكه لحظه اى به خود واهمه و ترس راه بدهد فرياد عدالت خواهى و آزادى سر مى داد. در همين لحظات بود كه تيرى به او برخورد كرد و او به آرزوى ديرينه اش كه شهادت در راه خدا بود نائل گشت ونامش را به عنوان تنها زن شهيد در جهرم به ثبت رساند.
وقتى دلى عاشق و بيقرار شد، وقتى دلى سرگشته و حيران شد، ديگر چه فرق دارد كه از كجا و با چه نام و با چه سن و با چه حالى پرواز كند. دل عاشق چه تفاوتى برايش دارد كه شب است يا روز. دل عاشق برايش چه تفاوت مى كند كه چگونه خواهد رفت. اصل «سفر» است و او خواهد رفت. خوشا به حال آنان كه بى گذرنامه سفر كردند.
درود یاران. به شهرباربد خوش آمدید
عصر دوشنبه در خیابان استاد مطهری در اثر سانحه تصادف متاسفانه یک راننده موتور سیکلت جان خود را از دست داد. 
سلام. به شهرباربد خوش آمدید.
سلام به شهرباربد خوش آمدید.
بر کسی پوشیده نیست افزود : افشای نام چند نفر از این مفسدان نامشروع اقتصادی توسط دکتر احمدی نژاد، دفاع ریاست جمهوری از حق یکایک ایرانیان از بیت المال بود.
سوم خرداد و سالروز آزادی خرمشهر مرا به یاد چند عکس انداخت که اسفند ۸۷ در راه سفر به عراق از اطراف مسجد جامع خرمشهر تهیه کردم. متاسفانه شهر خرمشهر بعد از گذشت دو دهه از پایان جنگ هنوز به صورت شهری جنگ زده است به طوری که اگر کسی از نزدیک نبیند باور نمی کند این شهر همان خرمشهریست که هرساله سوم خرداد را به خود اختصاص داده است. چرا این شهر که نماد مقاومت و پایداری است مورد بی مهری قرار گرفته است؟ 
