ترانه ای از فلورا تاجیکی

(از کتاب : فریب چشمامو نخور - مجموعه ترانه های فلورا تاجیکی)

عادت

گاهی وقتا تو به دلواپسی عادت می کنی

به گلای کوچیک کاغذی عادت می کنی

 

دل می بندی به هوای غربت و یادت میره

اون همه خاطره با بی کسی عادت می کنی

 

مث اون پرنده که اسیر دست قفسه

گاهی وقتا دلتو به آب و دون خوش می کنی

 

به گلا و آینه های رنگی توی قفس

دلتو به آدمای مهربون خوش می کنی

 

اما گاهی که دلت خواب بهارُ می بینه

می بینی که خیلی وقته دوری از پنجره ها

 

غربت و فاصله ها قلبتو آتیش می زنه

دوباره یادت میاد تموم اون خاطره ها

 

اما باز یه روز ِ دیگه پشت این پنجره ها

تو دوباره دلتو به این و اون خوش می کنی

 

دلتو به میله های سرد و سنگین قفس

به دلای سنگی نامهربون خوش می کنی

از فلورا

غم را به خاطر دل زن آفریده است

و عشق را به حرمت تن آفریده است

مردی در این زمانه عجب کیمیا شده

من را برای مرد شدن آفریده است

         (فلورا تاجیکی)

شعری از فلورا تاجیکی

من خودم دیدم که دریا می گریست

آسمان در سوگ زهرا می گریست

من خودم دیدم که کوهی پر غرور

بر سر یک چاه تنها می گریست

ترانه ای از فلورا تاجیکی

مژده     مژده     مژده     مژده     مژده     مژده     مژده     مژده     مژده     مژده     مژده

سلام دوستان. بالاخره بعد از مدتها وبلاگ ترانه سرای شهرمان سرکار خانم تاجیکی هم توسط یه پدر بیامرز(به قول خود خانم تاجیکی) به روز شد. از این پس ایشالا شاهد قرار گرفتن ترانه های خانم تاجیکی در وبلاگ "بی نشونه" خواهیم بود البته به همت مدیر پدر بیامرز و بی سواتشممنونم عزیز.

---

اینم ترانه که اسم نداره ..خودتون یه اسم واسش بذارین:

همه ی جاده برام خاطره ی               روزای قشنگ با تو بودنه

می دونی عشق تو مثل خونِ که              تا ابد میون رگهای منه

آخر تمام جاده ها یه روز                   به نگاه عاشق تو میرسه

دستمو تو پیچ جاده گم نکن          که صدات به گریه هام نمیرسه

این دفعه تو دفتر ترانه هات            جای اسم منو نقطه چین نذار

گندم نگاهتو ازم نگیر                   پای احساسمو رو زمین نذار

منو از اونور شب صدا بزن            یه ترانه رنگ چشمام بنویس

اسم من چقدر به دفترت میاد       باز کنارش تو رو میخوام بنویس

بیا باز توی چشام غزل بخون            منو با اسم خودم صدا بزن  

می خوام از سکوت جاده رد بشم    برم اونجایی که تو باشی و من

آهنگساز: آقای علیرضا سیّاح

                                                         خواننده: آقای مدنی

http://neshoonie-mano-bede.blogfa.com

باز هم از فلورا

چندتا کار زیبا از فلورا تاجیکی که به صورت پیامک دریافت کردم.

من آب، هوا، خاک، زمین کم دارم

همراه، انیس، همنشین کم دارم

من عشق، نفس، ستاره، باران، دریا...

یعنی که تو را

تو را

همین کم دارم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

کویرم، مثل شبنم.

 مثل آبی،

و سکر آورتر از عطر شرابی،

برای من که لبریز از نیازم.

شبیه یک دعای مستجابی.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بار الها!

من طوافم گرد تو یک روز و یک شب نیست.

سالهاست دور تو می گردم.

بی حرم بی پرده، بی احرام.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خودکار بیک. یک دفتر کاهی

من می نویسم از خودم گاهی

من از پرنده، عشق، باران، گل

از هرچه که بی پرده می خواهی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

باد ابرها را برد

باران بارید

بارنده نه باد بود نه ابر

برگهای سبز زمین رو شد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تو که هستی آسمان نزدیک

کنار تو از زمین دورم

تو که باشی رنگ آیینه م

کنار تو خرامان نورم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

یارب!

تو که هستی حال من خوبه

کنار تو با تو آرامم

نو نگفته می دونی اما من

به تو گفتم مرغ این دامم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ